Het is enkele maanden na het controversiële huwelijk tussen koning Willem III en de latere koningin Emma wanneer op 4 juni 1879 in het rustige dorp Lekkerkerk Andries Walg wordt geboren.

Na de geboorten van Hester, Mietje en Jacob is Andries het vierde kind in evenzoveel jaren. Hij wordt vernoemd naar zijn opa, Andries Abraham Blok, die het jaar ervoor is overleden.

Andries brengt zijn eerste negen levensjaren door in Lekkerkerk, uitkijkend over het slagenlandschap van de Krimpenerwaard. Hij speelt tussen boerenkarren en bij het net gebouwde raadhuis (nu bekend als “Amicitia”). Of hij daar ook naar school ging, is onbekend; de leerplicht voor 6- tot 12-jarigen werd pas in 1901 ingevoerd. Wel zal hij in de weekenden religieus onderwijs hebben gekregen in de dijksynagoge. De Joodse hulponderwijzer Simon Zwarenstein woonde zelfs enige tijd bij het gezin in huis.

Op 10 april 1888 schrijft zijn vader Eduard het gezin Walg in Rotterdam in. Net als veel andere Joodse gezinnen verhuizen ook zij naar de “grote stad”. Rotterdam biedt economisch meer kansen voor de ondernemende Eduard. Vooral de aanleg van de Nieuwe Waterweg in 1872 heeft de stad doen uitgroeien tot een metropool met een grote aantrekkingskracht op de Joodse gemeenschap. Tussen 1870 en 1900 neemt het aantal Joden in Rotterdam sterk toe.

In Rotterdam moet Andries al jong aan het werk. Hij begint onderaan de ladder. In 1898, wanneer hij wordt opgeroepen voor de Nationale Militie (de voorloper van de dienstplicht), staat hij in de militieregisters vermeld als “pakhuisknecht”. Vanwege “gebreken” wordt hij echter vrijgesteld van dienst, waardoor hij kan blijven werken.

Op 4 november 1903 treedt Andries in het huwelijk met de dochter van winkelier Mauritz Jacobs en Kaatje Vleeschouwer, die een paar straten verderop wonen in het hart van de Zandstraatbuurt.

Het echtpaar vestigt zich aan de Gedempte Slaak 67 in Rotterdam, waar Andries een modezaak begint. Regelmatig verschijnen er advertenties in de krant waarin om winkelpersoneel wordt gevraagd.

Na enkele jaren stopt Andries met de herenmodezaak en begint hij samen met zijn compagnon Meier Kats een “handel in kaas in den uitgebreidsten (sic) zin van het woord”. Daarmee treedt hij in de voetsporen van zijn vader en broers. De zaak krijgt de naam “Walg & Co” en is gevestigd aan de Lombardstraat 34/36. Opmerkelijk is dat dit adres in 1937 ook het woonadres wordt van zijn zuster Hester Walg en haar man Meijer Prins. Of zij betrokken zijn geweest bij de zaak, is niet bekend.

Walg & Co bestaat ongeveer tien jaar. Op 3 mei 1920 wordt de vennootschap ontbonden en de zaak geliquideerd. In de jaren dertig duikt de naam “Walg & Co” nog wel op in kranten, maar of deze onderneming nog verband houdt met Andries Walg is onduidelijk.

In 1938 verhuist Andries met zijn vrouw Leentje en twee van hun zes kinderen, Theresia (Trees) en Henri, naar een splinternieuwe bovenwoning in de Nolensstraat, in de pas aangelegde wijk Blijdorp. Ze zijn inmiddels op leeftijd en hopen hier samen oud te worden.

Het loopt tragisch anders.

Op 14 mei 1940 wordt Rotterdam zwaar gebombardeerd. Het centrum van de stad, waar veel familieleden wonen, wordt volledig verwoest. Een nichtje en schoonzus komen om bij het bombardement en de zaak die zijn vader heeft opgebouwd, wordt volledig weggevaagd.

De wijk Blijdorp blijft gespaard, en daarmee ook de woning van Andries en Leentje. Toch verandert alles. Kort na de capitulatie neemt de Duitse bezetter maatregelen om de Joodse bevolking uit het maatschappelijke leven te sluiten. De ene na de andere anti-Joodse verordening wordt uitgevaardigd en de bewegingsvrijheid van de familie Walg wordt steeds verder ingeperkt. In januari 1941 moeten Andries, Leentje en hun kinderen zich verplicht laten registreren.

Halverwege 1942 mogen zij vrijwel nergens meer komen: parken, bioscopen, zwembaden, boekwinkels en bibliotheken worden verboden terrein. Vanaf mei 1942 moeten zij een Jodenster dragen. Hun vermogen is dan al geregistreerd en geconfisqueerd door de inmiddels beruchte roofbank “Lippmann, Rosenthal & Co”.

Op 25 juli 1942 wordt zoon Henri opgepakt en opgesloten in de kelder van politiebureau Haagseveer. Volgens zijn arrestantenkaart wordt hij vastgehouden voor de Duitse inlichtingendienst, maar op 30 juli wordt hij overgebracht naar doorgangskamp Westerbork. Op 3 augustus 1942 wordt hij gedeporteerd naar Auschwitz, waar hij uiterlijk op 30 september 1942 wordt vermoord.

Op 29 september volgt de arrestatie van dochter Theresia (Trees). Via Westerbork wordt zij op 19 oktober 1942 naar Auschwitz gedeporteerd. Aangezien haar overlijdensplaats Auschwitz-Monowitz is, is het aannemelijk dat zij de eerste selectie heeft overleefd, maar kort daarna alsnog is omgekomen door ontbering of geweld. Zij overlijdt op 22 oktober 1942.

Ten tijde van deze gebeurtenissen wonen Andries en Leentje nog steeds in hun woning in de Nolensstraat. Op 2 november 1942 worden ook zij gearresteerd en overgebracht naar de cellen van politiebureau Haagseveer. Waarschijnlijk worden zij nog dezelfde dag naar Amsterdam vervoerd en van daaruit naar kamp Westerbork. Op 7 november worden zij daar ingeschreven. Op de registratiekaart van Andries staat vermeld dat hij vanwege ziekte een attest had of had aangevraagd. Desondanks worden Andries en Leentje op het eerstvolgende transport, van 10 november 1942, gesteld.

Op 13 november 1942 worden Andries en Leentje direct na aankomst in Auschwitz vermoord in de gaskamers.

Van hun kinderen overleven er drie de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Maurits, Eduard en Kaatje vestigen zich na de oorlog opnieuw in Rotterdam.